ايشان است ، و جد جهد ( در عبادت ) مينمايند نه آنكه از آتش جهنم بترسند و يا شوق بهشت را داشته باشند ، بلكه چون نظر ميكنند بآسمانها و زمين و نمىيابند كسى را جز خداوند كه سزاوار عبادت باشد « 1 » يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : اين درجهء پيغمبران و صديقان است كه بامت تو و امت پيغمبران پيش از تو و به بعضى از شهدا داده‌ام ، بعرض رسانيد : خدايا زاهدان امت من بيشترند يا زاهدان بنى اسرائيل ؟ فرمود : زاهدان بنى اسرائيل نسبت بزاهدان امت تو مانند يك موى سياهست در بدن گاو سفيد ، گفت : چگونه است اين ! و حال آنكه عدد آنها بيشتر بوده است ؟ فرمود عدد آنها بيشتر بوده و ليكن شك نمودند بعد از يقين و انكار نمودند بعد از اقرار ( بيگانگى من و نبوت حضرت موسى ) پس آن حضرت فرمود : شكر و سپاس خداوندى را بجاى آوردم ، و دعا در حق زاهدان امت خود نمودم كه خداوند تبارك و تعالى آنها را حفظ فرمايد و ثابت قدم گرداند و نظر لطف و مرحمت خود را باز ندارد از ايشان و

--> ( 1 ) . مطابق مطلب فوقست بيان حضرت امير المؤمنين « ع » كه معروض ميداشت : الهى ما عبدتك شوقا لجنتك و خوفا من نارك بل وجدتك اهلا للعبادة فعبدتك ؛ خدايا : عبادت نميكنم تو را و اعمال و كارهاى خير و خوب انجام نميدهم بواسطه شوق به بهشت كه مرا به بهشت ببرى ، و از ترس جهنم تو نيست كه مرا بجهنم نبرى ، خدايا : اختيار تمام امور بدست قدرت تو است و اگر خواستى در قيامت مرا بجهنم ببرى اعتراض نميكنم حتى اگر امر فرمودى كه خودم بجهنم روم تعلل در رفتن نخواهم كرد و معطل اينكه ملائكه‌هاى غلاظ و شداد بيايند و مرا بجهنم بكشانند نميشوم ، بلكه خودم با كمال ميل و رغبت بجهنم خواهم رفت چون تو امر نموده‌اى ، بنا بر اين تمام عبادات من براى تو است زيرا فقط تو هستى كه سزاوار پرستش ميباشى .